Wesele z chorymi maluszkami

Pierwsze wesele w czasie którego nie mieliśmy co zrobić dziećmi.Moi rodzice imprezowali, drudzy dziadkowie o 6 rano dnia następnego wyjeżdżali. Efekt - dzieci pojechały z nami. Wzięliśmy sobie pokój w hotelu, w którym się weseliliśmy i poprosiliśmy babcie, żeby do 3-4 rano z nimi posiedziała, a potem wróciła do domu, żeby wyjechać na wakacje. Na domiar złego obie dziewczynki nie były całkiem zdrowe.Adzie dalej idą zęby - 4 dwójki na raz - a Iga ma katar, i w czasie wesele wymiotowała śluzem. Miedzy innymi dlatego cieszyliśmy się, że dzieci są z nami i możemy do nich w razie takich awarii wpaść, uspokoić, uśpić i iść dalej się bawić. Tylko poranek był trudny, ale cóż ... rodzicem być...

Rodzice na placu zabaw

Nie będąc rodzicem zupełnie nie zwracałam uwagi na place zabaw i na to, co się na nich dzieje. Wyjątkiem były penie jakieś libacje alkoholowe prowadzące do pozostawienia przez ucztujących dużej ilości potłuczonego szkła, psy sikające w piaskownicach, bądź głośno płaczące dzieci. Chodząc na plac zabaw z własnym dzieckiem, też raczej nie mogłam poświęcić dużo uwagi na obserwację otoczenia - minuta nieuwagi i maluch spada z karuzeli, czy zjeżdżalni. Dziś jednak przechodziłam obok placów z wózkiem, z nowo narodzonym szkrabem i myślałam o tym nieco starszym wysłanym nad morze. Jednocześnie pozdrawiałam uśmiechem uradowane dzieci.

W pewnej chwili moją uwagę przykuła mama z miną pełną cierpienia. Pomyślałam, że pewnie ją coś boli i nieświadomie przeniosłam wzrok na kolejną. I tu zaskoczenie. Okazało się, że na dziesięcioro dzieci tylko jedno miało opiekuna radośnie zaangażowanego w zabawę, jedno opiekuna zaczytanego gazetą, natomiast reszta opiekunów była wyraźnie znudzona - niby bawiąca się z dziećmi ale od niechcenia.

Naszła mnie taka myśl, że skoro i tak siedzą na placu zabaw i nie bardzo mogą robić coś innego (nawet zająć się gazetą, bo dziecko nie pozwala), to będzie im dużo łatwiej, jeśli spróbują cieszyć się tym, co w danej chwili robią. Postanowiłam, że sama będę uważać na to, co robię na placu zabaw!

Wyprowadzanie dzieci

Dziś spacerując z Adą, bez Igi zauważyłam, że opiekunowie spacerujący z dziećmi zachowują się trochę jak ludzie wyprowadzający psy na spacer. Zachęcają do biegania. Czasem każą usiąść nie tłumaczą dziecku, czemu akurat teraz. Cieszą się jak dziecko dobiega do innego dziecka i zaczynają razem zataczać koła wokół opiekunów, którzy w tym czasie zajmują się porównywaniem swoich pociech. Ja wychodząc z psem robiłam zwykle dokładnie to samo.